ارمیا" از آثار اولیه استادامیرخانی است. داستان جوانی است  که خود را از رودخانه همیشه جاری جنگ جدا افتاده می بیند.رودی که گمان می کرده هر گاه که اراده کرد می تواند خود را به ان برساند.زندگی بعد از جنگ برایش سخت شده است وتا ماهها مبهوت این اتمام وفراق دوستش است.مصطفی قهرمان همیشگی امیرخانی که او آرمانهایش را در اویافته است وهم اکنون که دیگر اونیست.غم فراق وتلخ کامی از زهر نوشیده شده منجر به بیتوته چند ماهه ارمیا در مناطق جنگی می شود.ارمیا وامانده از کاروانی وگریزان از کاروانسرای شهر آخرالامر به شهر باز می گردد.مردان جنگی که سالها باغول جنگ دست وپنجه نرم کرده اند وهم اکنون به دیارشان باز گشته اند والبت با یک تفاوت بزرگ آشنا رفتند وغریبه باز گشتند.

پس  از بازگشت به شهر خاطره مصطفی دما دم با ارمیا است و او همیشه مصطفی را درنظردارد و نمی‌خواهد به جز یاد او چیزی به ذهنش خطور کند. فاصله زیادی میان ارمیا و آنچه در جامعه می گذرد وجود دارد و برای همین او منزوی و مردم گریز می شود.

برای آنانکه علاقه به تاریخ انقلاب دارن کتاب جالب است.قرار گرفتن در موقعیت پذیرش قطعنامه وحرکت تاریخی امام را با این کتاب تجربه کنید.

خاک جنوب برای ارمیا مانند آب شده و او خودش را در آب خفه کرده است. در سراسر داستان و اتفاقاتی که برای ارمیا رخ می دهد او ماهی حلال گوشتی است که به خودش می پیچید. این مضمون در آخر داستان و زمان شنیدن خبر فوت امام(ره) بیشتر نمایان می شود. آنجا که نویسنده می گوید: "ماهی حتی اگر نهنگ هم باشد، درکی از خارج آب ندارد. امام مثل آب بود. ماهی‌ها به جز آب چه می دانند؟ تمام زندگی‌شان آب است. وقتی ماهی از آب جدا می‌شود و روی زمین بیافتد، تازه زمینی که آرام تر از دریا است، شروع می‌کند به تکان خوردن.

ماهی دست و پا ندارد(!) وگر نه می شد نوشت که به نحو ناجوری دست و پا می زند. تنش را به زمین می کوبد. ماهی به اندازه طول بدنش از زمین بالاتر می رود و دوباره به زمین می خورد. ستون مهره هایش را خم و راست می کند. مثل فنر از جا می پرد. با سر و دمش به زمین ضربه می زند. به هوا بلند می شود. با شکم روی زمین می افتد و دوباره همین کار را دنبال می کند. اگر حلال گوشت باشد و فلس داشته باشد در طی این بالا و پایین پریدن‌ها مقداری از فلس هایش از پوست جدا می‌شود و روی زمین می ماند البته بعضی ماهی‌گیرها اشتباه می کنند و روی شکم ماهی سنگ می گذارند تا بالا و پایین نپرد(!)

علم می گوید ماهی به خاطر دور شدن از آب به دلایل طبیعی می میرد. اما هرکس یک بار بالا و پایین پریدن ماهی را دیده باشد تصدیق می‌کند که ماهی از بی آبی به دلیل طبیعی نمی میرد. ماهی به خاطر آب خودش را می کشد.

رضا امیر خانی

نشر افق